Comments (0)

January 4, 2011

“Former indie rockband ‘Sorta’-member Trey Johnson surprises again with the successor of his 2009 debut solo album ‘Mount Pelèe’. The ten songs on his 2nd record ‘Where The East Ends’ are varying between pop, rock, ballads and soul and demonstrate the diversity of the tracks on this album, helping the listener to survive his difficult daily struggle.” www.rootstime.be

De uit Dallas, Texas afkomstige 42-jarige zanger en liedjesschrijver Trey Johnson was ook voor ons tot zeer recent een nobele onbekende. Daar kwam nu verandering in want distributeur Hemifran stuurde ons zijn uit 10 songs bestaande album “Where The East Ends” toe en de eerlijkheid gebiedt ons om te zeggen dat we aangenaam verrast werden door dit schijfje.

De opnamen vonden plaats in een periode van 10 dagen in mei 2010 in Dallas en kwam tot stand met de medewerking van een hele lange reeks van lokale musici die in de studio hun bijdrage aan het album kwamen afleveren. “Where The East Ends” is zijn tweede studioplaat als soloartiest na “Mount Pelèe” uit 2009 maar voordien had hij ook al vier albums uitgebracht met zijn toenmalige indierockgroep ‘Sorta’ waarvan hij deel uitmaakte sinds de oprichting in 2000 tot eind 2008.

Deze nieuwe cd bestaat uit tien eigen composities die aanleunen bij de actuele popmuziek maar hun folky oorsprong toch niet helemaal kunnen verbergen. Het geheel werd knap aangevuld met een naar soulmuziek neigende blazerssectie, bestaande uit Randy Graham (trompet), Dave Monsch (tenor saxofoon) en Annie Benjamin (fluit). Zij ondersteunen enkele songs op schitterende wijze zoals “Born & Raised” met Bubba Hernandez op tuba en soulballad “A Long Time” waarin een Hammondorgel de instrumentale hoofdrol krijgt toebedeeld.

Het bluesy “Don’t Let Them Wear You Down” sluit wat meer aan bij het werk dat Trey Johnson destijds bij zijn groep ‘Sorta’ bracht. In de song “Rain” komt de zanger vocaal sterk uit de hoek en blijken de invloeden van de Beatles ook nooit veraf te zijn. “Salt Of The Earth” en “Young & Dumb” kunnen ons eerlijk gezegd wat minder bekoren wegens te ‘mainstream’, maar met het op ragtime-piano gespeelde instrumentale deuntje “Auntie Mo’Rag” komen we al snel terug in de gepaste sfeer om te genieten van de resterende drie songs op dit amper 35 minuten durende album.

Dixieland jazz, honky tonk piano en opnieuw die soulvolle blazers in “Call Anytime” zorgen er voor dat dit nummer tot onze absolute favoriete song op “Where The East Ends” gebombardeerd wordt. In “Kentucky” kiest de fingerpicking banjospelende Trey Johnson voor een countrydeuntje en album-afsluiter “Bombs” schetst een niet zo hoopvol beklijvend toekomstbeeld voor deze wereld. Dit album zelf daarentegen kan wel voor een leuk verzetje zorgen bij de dagelijkse overlevingsstrijd die we allemaal toch moeten doormaken.

www.rootstime.be

Comments (0)

December 23, 2010

by Wolfgang Giese for RockTimes.de | 12/23/10 | View source

Am 2. Oktober 1968 wurde der Musiker in Dallas, Texas, geboren. Im Jahre 2001 veröffentlichte er zusammen mit seiner Band Sorta, die ein Jahr vorher gegründet wurde, die erste Platte: “Sorta Plays For Lovers”. Weitere Scheiben folgten, bis er im August 2009 das erste Soloprojekt vorstellte: “Mount Pelee”.
Nun also die zweite Soloplatte.

Eine wirklich sehr interessante, wilde Mischung diverser Einflüsse, aus Ragtime, R&B, Pop, Rock, Dixieland, Indie Pop und sogar ein Schuss Country ist in der gut gewürzten Suppe. Im Vaudeville-Stil mit Tuba und fröhlicher Leichtigkeit verbreitet der erste Song sogleich gute Laune, der Gesang erinnert mich im Ausdruck etwas an Ralph McTell, überhaupt hat dieser Track für mich etwas eher typisch Britisches im Ausdruck. Die abwechslungsreiche Musik geht weiter mit einem Gefühl von Weite und Sehnsucht geprägten “Don’t Let Them Wear You Down”, das auch wieder britische Züge trägt, unter anderem mit einem Hauch Beatles .
Eine Spur Westcoast zieht sich durch das romantisch-poppige “A Long Time”, und da gab es mal eine christliche Band, Stewart & Kyle; dieser Titel hier könnte von Ihnen sein, ein schönes Stück, absolut chartsgeeignet, gäbe es welche für diese Musik. Ich würde ihn als Single auskoppeln. Fein, das zarte Backgroundchorarrangement, schön die Harmonien, das bleibt irgendwie hängen.

“Rain”, so scheint das Keyboard zu Beginn an auch entsprechend zu tropfen, bis sich dann vermeintliche Zitate aus dem reichen Schatzkästlein der Beach Boys dazugesellen zu scheinen, aber durch den sich sanft einschleichenden Swing verwandelt sich die Nummer in ein laszives Stückchen Popmusik. Auch hier wieder Anklänge an modernen Brit Pop. Schön, wie die Flöte dezent zur Untermalung eingesetzt wird. Wohl durchdacht, dieses Kleinod. So wechselt sich die Stimmung immer ab, mal wirkt es dichter, mal harmonischer, dann wieder weniger harmonisch, wie im etwas ‘zerrissen’ wirkenden “Salt Of The Earth”.

Bei “Young And Dumb” geht es rockiger zur Sache, der Titel kann mich aber vom Arrangement her auch nicht so überzeugen. Gar erheiternd dann der “Auntie Mo’ Rag” mit klimperndem Piano, wie aus einer Western Bar.”Call Anytime”, noch einmal ein Bläserarrangement mit Anleihen an alte Klänge des R&B aus New Orleans. Das Banjo verleiht “Kentucky” einen Hauch Westernromantik und kommt auf dem letzten Track dann noch einmal zum Einsatz; nur in Gesellschaft von akustischer Gitarre und Gesang, bis sich Keyboards und Harmony Vocals dazugesellen, die dem Ganzen einen kräftigen Schuss ‘Bluegrass-Feeling’ verpassen.

Ein sehr harmonischer und gleichzeitig wehmütig anmutender Abschied von einer sehr abwechslungsreichen Platte, die für mich ihre wahren Stärken in der ersten Hälfte der Spielzeit aufweist, danach etwas abflacht, aber auch dann nicht ohne Höhepunkte ist. Auf jeden Fall zeugen alle Songs von der großen Abwechslung.
Die Frage stellt sich für mich nun abschließend, welches Publikum der Künstler mit dieser Musik erreichen möchte. Nun, mich hat er erreicht – aufgrund der sehr großen Bandbreite des Vortrags.

Line-up:
Trey Johnson (vocals, guitar, piano)
Don Cento (electric & acoustic guitar – #4, 7, Banjo -# 9, 10)
Rich Martin (keyboards – #1, 2, 3, 5, 6, 9)
James Driscoll (bass guitar – #2, 3, 4, 5, 6, 9)
Matt Kellum (drumkit – #2, 3, 4, 5, 8, 9)
Steve Carter (banjo – #1,2)
Bubba Hernandez (bass – #8, tuba – #1)
Joe Cripps (drumkit # 1, 8, spoons, castnets and various percussion – #1, 4, 8, 9)
Tom Bridwell (drumkit – #4)
Paul Williams (electric guitar – #9)
Chad Stockslager (background vocals – #1, 2, 3, 9, 10, various percussion – #9)
Becky Middleton (background vocals – #2, 4, 6,
Randy Graham (trumpet – #1, 3,
Dave Monsch (tenor saxophone – #1, 3,
Annie Benjamin (flute – #4)

Comments (0)

December 22, 2010

by Ivan Van Belleghem for Keys and Chords | 12/22/10 | View source

De NBA fans onder ons zullen bij het horen van de naam Trey Johnson onmiddellijk de basketball speler van de Bakersfield Jam in gedachten hebben. Maar daar gaan we het lekker niet over hebben.

Nee, de Trey Johnson waarmee Keys And Chords zich bezighoudt is een rock artiest of een singer-songwriter, zoals je wilt, die op 2 oktober 1968 in Dallas, Texas werd geboren en die daar nog steeds resideert.

In 2000 richtte Trey Johnson samen met Danny Balis de groep Sorta op en zij gooiden in totaal vier full cd’s en twee ep’s op de markt. In 2009 verscheen het solodebuut van Trey Johnson, het op lovende commentaren onthaalde ‘Mont Pelée’.

Er hoefde slechts een jaar op de opvolger te worden gewacht en die heet ‘Where The East Ends’. De loftrompet, die voor ‘Mont Pelée’ werd uitgestoken, moet voor ‘When The East Ends’ zeker niet worden opgeborgen. Niettegenstaande de klus in de Tomcast Studio’s in Dallas in amper tien dagen werd geklaard bespeur ik geen overhaasting.
Trey Johnson gaat met een leuke hoempapa rocker, ‘Born And Raised’ van start en daar zitten de tuba van Bubba Hernandez en de banjo van Steve Carter voor iets tussen.
Het folky element is nooit ver weg en is zelfs uitermate aanwezig in het uitstekende ‘Don’t Let Them Wear You Down’.

‘Call Anytime’ heeft heel veel New Orleans in zich en ontpopt zich tot beste track op de plaat. ‘Young And Dumb’ is gewoon een prachtsong met daarin een prachtzin “Your favorite records are your only friends/You read the colums and follow the bands”. Ik schrok me rot toen ik het hoorde.

In ‘Aunty Mo’ Rag’ steelt de tingeltangel piano van Trey Johnson himself de show en op de sfeervolle afsluiter ‘Bombs’ wordt de banjo opnieuw bovengehaald, maar nu wordt hij betokkeld door Don Cento. Het op een bevende gitaar naar en climax toegroeiende ‘Salt Of The Earth’ is ook blockbuster van een song, maar Trey Johnson moet hier wel alles uit de kast halen om vocaal niet ten onder te gaan.
Maar verder geen kwaad woord over deze uitstekende americana plaat.

Ivan Van Belleghem (4)

Label: Idol Records
Nr.: IR O85
Distr.: Idol Records
Promotion: www.hemifran.com
Website: www.treyjohnsonmusic.com
Review placed on: 22/12/2010