Già per diversi anni condottiero dei Sorta, misconosciuta realtà dell’indie rock texano con quattro album e due ep all’attivo in dieci anni di carriera, Trey Johnson si sta pazientemente ricollocando sulla scena di Dallas: nel 2010 la pubblicazione del suo secondo capitolo, Where The East Ends. Tornato sui passi di una scrittura molto più classica, rispetto ad un esordio, Mount Pelèe, decisamente interessato alla sperimentazione sonora, Johnson si rivela una volta di più irresistibile artigiano di melodie pop e filastrocche folk, questa volta debitamente mescolate ad una scaletta solare e imprevedibile, che comprende sconfinamenti nel soul, nello swing, nella tradizione americana in generale. Prodotto con il fidato collaboratore e chitarrista Don Cento e la supervisione di Paul Williams (Polyphonic Spree, Reverend Horton Heat), Where The East Ends si serve volentieri di un lunga lista di ospiti ma non perde la bussola del songwriting: Trey Johnson resta fedele all’idea di una canzone familiare e genuina, che riesce a sostenersi con pochi ingredienti di assoluta naturalezza. Da qui arrivano la cantilena pop irresistibile di Born & Raised con la sua sezione fiati, la ballata rock carezzevole di Wear You Down, una A Long Time che resuscita sapori e colori seventies e mette in vetrina prepotentemente il retrogusto soul che spesso guida le composizioni di Johnson. Rain ha un ascendente beatlesiano (magari passato al setaccio dai Wilco), Salt of the Earth si fa più drammatica, ma è con il breve ragtime strumentale di Auntie mo Rag che il disco si fa più tradizionalista: sbucano allora lo swing blues fuori tempo di Call Anytime e una Kentucky che fra un rustico banjo e un piano boogie sa di vecchia America e crocicchi sudisti. Un bel disco che passerà ancora inosservato, purtroppo. (Fabio Cerbone)

Already for different years commander of the Sort, unacknowledged reality of the Indian Texan rock with four album and two ep to the profit in ten years of career, Trey Johnson patient is ricollocando on the stage of Dallas: in 2010 the publication of its second chapter, Where The East Ends.  Returned on the steps of a writing a lot plus classic, with respect to a debut, Mount Pelèe, determined interested to the resonant experimentation, Johnson itself yourselves it it a time of more irresistible pop craftsman of melodies and folk nonsense rhymes, this time duly blended to a solar and unpredictable staircase, that includes trespasses in the soul, in the swing, in the American tradition in general.  Produced with the reliable contributor and guitarist Don Hundred and the supervision of Paul Williams (Polyphonic Spree, Reverend Horton Heat), Where The East Ends it is served willingly of a long strip of hosts but does not lose the compass of the songwriting:  Trey Johnson remains faithful to the idea of a familiar and genuine song, that succeeds to support itself with little ingredients of absolute naturalness.  Hence they arrive the pop lullaby irresistible of Born & Raised with its section you speak, affectionate rock of Wear danced it You Down, a TO Long Thyme that resuscitates tastes and colors seventies and puts in window overbearingly the retrogusto soul that thick leader the compositions of Johnson.  Rain has an upward beatlesiano (even if passed to the screen from the Wilco), Salt of the Earth is done dramaticcer, but is with the short instrumental ragtime of Auntie mo Rag that the disk is done plus traditionalist: emerge then the swing blues out of time of Call Anytime and a Kentucky that between a country banjo and a slow boogie knows of old America and crossroads southerner.  A fine disk that will pass still unobserved, unfortunately.  (Fabio Cerbone)

Känslan är lättsam, och löjligt smidiga melodier och smarta ordrika texter säger hantverksskicklig intellektuell pop. Men det räcker inte för att fånga alla bottnar hos en av 2010 års mest förbisedda (jo, även av undertecknad) överraskningar. För lyriken gömmer tragiska familjedramer och känslan att leva under terrorhot, medan arrangemang med bastubor, blås, banjo och tvättbräda leder tankarna till New Orleans, soul, americana och till och med ragtime. Where the East Ends är helt enkelt just den skiva som Elvis Costello under drygt ett decennium förgäves försökt åstadkomma.

De uit Dallas, Texas afkomstige 42-jarige zanger en liedjesschrijver Trey Johnson was ook voor ons tot zeer recent een nobele onbekende. Daar kwam nu verandering in want distributeur Hemifran stuurde ons zijn uit 10 songs bestaande album “Where The East Ends” toe en de eerlijkheid gebiedt ons om te zeggen dat we aangenaam verrast werden door dit schijfje.

De opnamen vonden plaats in een periode van 10 dagen in mei 2010 in Dallas en kwam tot stand met de medewerking van een hele lange reeks van lokale musici die in de studio hun bijdrage aan het album kwamen afleveren. “Where The East Ends” is zijn tweede studioplaat als soloartiest na “Mount Pelèe” uit 2009 maar voordien had hij ook al vier albums uitgebracht met zijn toenmalige indierockgroep ‘Sorta’ waarvan hij deel uitmaakte sinds de oprichting in 2000 tot eind 2008.

Deze nieuwe cd bestaat uit tien eigen composities die aanleunen bij de actuele popmuziek maar hun folky oorsprong toch niet helemaal kunnen verbergen. Het geheel werd knap aangevuld met een naar soulmuziek neigende blazerssectie, bestaande uit Randy Graham (trompet), Dave Monsch (tenor saxofoon) en Annie Benjamin (fluit). Zij ondersteunen enkele songs op schitterende wijze zoals “Born & Raised” met Bubba Hernandez op tuba en soulballad “A Long Time” waarin een Hammondorgel de instrumentale hoofdrol krijgt toebedeeld.

Het bluesy “Don’t Let Them Wear You Down” sluit wat meer aan bij het werk dat Trey Johnson destijds bij zijn groep ‘Sorta’ bracht. In de song “Rain” komt de zanger vocaal sterk uit de hoek en blijken de invloeden van de Beatles ook nooit veraf te zijn. “Salt Of The Earth” en “Young & Dumb” kunnen ons eerlijk gezegd wat minder bekoren wegens te ‘mainstream’, maar met het op ragtime-piano gespeelde instrumentale deuntje “Auntie Mo’Rag” komen we al snel terug in de gepaste sfeer om te genieten van de resterende drie songs op dit amper 35 minuten durende album.

Dixieland jazz, honky tonk piano en opnieuw die soulvolle blazers in “Call Anytime” zorgen er voor dat dit nummer tot onze absolute favoriete song op “Where The East Ends” gebombardeerd wordt. In “Kentucky” kiest de fingerpicking banjospelende Trey Johnson voor een countrydeuntje en album-afsluiter “Bombs” schetst een niet zo hoopvol beklijvend toekomstbeeld voor deze wereld. Dit album zelf daarentegen kan wel voor een leuk verzetje zorgen bij de dagelijkse overlevingsstrijd die we allemaal toch moeten doormaken.

www.rootstime.be

Am 2. Oktober 1968 wurde der Musiker in Dallas, Texas, geboren. Im Jahre 2001 veröffentlichte er zusammen mit seiner Band Sorta, die ein Jahr vorher gegründet wurde, die erste Platte: “Sorta Plays For Lovers”. Weitere Scheiben folgten, bis er im August 2009 das erste Soloprojekt vorstellte: “Mount Pelee”.
Nun also die zweite Soloplatte.

Eine wirklich sehr interessante, wilde Mischung diverser Einflüsse, aus Ragtime, R&B, Pop, Rock, Dixieland, Indie Pop und sogar ein Schuss Country ist in der gut gewürzten Suppe. Im Vaudeville-Stil mit Tuba und fröhlicher Leichtigkeit verbreitet der erste Song sogleich gute Laune, der Gesang erinnert mich im Ausdruck etwas an Ralph McTell, überhaupt hat dieser Track für mich etwas eher typisch Britisches im Ausdruck. Die abwechslungsreiche Musik geht weiter mit einem Gefühl von Weite und Sehnsucht geprägten “Don’t Let Them Wear You Down”, das auch wieder britische Züge trägt, unter anderem mit einem Hauch Beatles .
Eine Spur Westcoast zieht sich durch das romantisch-poppige “A Long Time”, und da gab es mal eine christliche Band, Stewart & Kyle; dieser Titel hier könnte von Ihnen sein, ein schönes Stück, absolut chartsgeeignet, gäbe es welche für diese Musik. Ich würde ihn als Single auskoppeln. Fein, das zarte Backgroundchorarrangement, schön die Harmonien, das bleibt irgendwie hängen.

“Rain”, so scheint das Keyboard zu Beginn an auch entsprechend zu tropfen, bis sich dann vermeintliche Zitate aus dem reichen Schatzkästlein der Beach Boys dazugesellen zu scheinen, aber durch den sich sanft einschleichenden Swing verwandelt sich die Nummer in ein laszives Stückchen Popmusik. Auch hier wieder Anklänge an modernen Brit Pop. Schön, wie die Flöte dezent zur Untermalung eingesetzt wird. Wohl durchdacht, dieses Kleinod. So wechselt sich die Stimmung immer ab, mal wirkt es dichter, mal harmonischer, dann wieder weniger harmonisch, wie im etwas ‘zerrissen’ wirkenden “Salt Of The Earth”.

Bei “Young And Dumb” geht es rockiger zur Sache, der Titel kann mich aber vom Arrangement her auch nicht so überzeugen. Gar erheiternd dann der “Auntie Mo’ Rag” mit klimperndem Piano, wie aus einer Western Bar.”Call Anytime”, noch einmal ein Bläserarrangement mit Anleihen an alte Klänge des R&B aus New Orleans. Das Banjo verleiht “Kentucky” einen Hauch Westernromantik und kommt auf dem letzten Track dann noch einmal zum Einsatz; nur in Gesellschaft von akustischer Gitarre und Gesang, bis sich Keyboards und Harmony Vocals dazugesellen, die dem Ganzen einen kräftigen Schuss ‘Bluegrass-Feeling’ verpassen.

Ein sehr harmonischer und gleichzeitig wehmütig anmutender Abschied von einer sehr abwechslungsreichen Platte, die für mich ihre wahren Stärken in der ersten Hälfte der Spielzeit aufweist, danach etwas abflacht, aber auch dann nicht ohne Höhepunkte ist. Auf jeden Fall zeugen alle Songs von der großen Abwechslung.
Die Frage stellt sich für mich nun abschließend, welches Publikum der Künstler mit dieser Musik erreichen möchte. Nun, mich hat er erreicht – aufgrund der sehr großen Bandbreite des Vortrags.

Line-up:
Trey Johnson (vocals, guitar, piano)
Don Cento (electric & acoustic guitar – #4, 7, Banjo -# 9, 10)
Rich Martin (keyboards – #1, 2, 3, 5, 6, 9)
James Driscoll (bass guitar – #2, 3, 4, 5, 6, 9)
Matt Kellum (drumkit – #2, 3, 4, 5, 8, 9)
Steve Carter (banjo – #1,2)
Bubba Hernandez (bass – #8, tuba – #1)
Joe Cripps (drumkit # 1, 8, spoons, castnets and various percussion – #1, 4, 8, 9)
Tom Bridwell (drumkit – #4)
Paul Williams (electric guitar – #9)
Chad Stockslager (background vocals – #1, 2, 3, 9, 10, various percussion – #9)
Becky Middleton (background vocals – #2, 4, 6,
Randy Graham (trumpet – #1, 3,
Dave Monsch (tenor saxophone – #1, 3,
Annie Benjamin (flute – #4)

De NBA fans onder ons zullen bij het horen van de naam Trey Johnson onmiddellijk de basketball speler van de Bakersfield Jam in gedachten hebben. Maar daar gaan we het lekker niet over hebben.

Nee, de Trey Johnson waarmee Keys And Chords zich bezighoudt is een rock artiest of een singer-songwriter, zoals je wilt, die op 2 oktober 1968 in Dallas, Texas werd geboren en die daar nog steeds resideert.

In 2000 richtte Trey Johnson samen met Danny Balis de groep Sorta op en zij gooiden in totaal vier full cd’s en twee ep’s op de markt. In 2009 verscheen het solodebuut van Trey Johnson, het op lovende commentaren onthaalde ‘Mont Pelée’.

Er hoefde slechts een jaar op de opvolger te worden gewacht en die heet ‘Where The East Ends’. De loftrompet, die voor ‘Mont Pelée’ werd uitgestoken, moet voor ‘When The East Ends’ zeker niet worden opgeborgen. Niettegenstaande de klus in de Tomcast Studio’s in Dallas in amper tien dagen werd geklaard bespeur ik geen overhaasting.
Trey Johnson gaat met een leuke hoempapa rocker, ‘Born And Raised’ van start en daar zitten de tuba van Bubba Hernandez en de banjo van Steve Carter voor iets tussen.
Het folky element is nooit ver weg en is zelfs uitermate aanwezig in het uitstekende ‘Don’t Let Them Wear You Down’.

‘Call Anytime’ heeft heel veel New Orleans in zich en ontpopt zich tot beste track op de plaat. ‘Young And Dumb’ is gewoon een prachtsong met daarin een prachtzin “Your favorite records are your only friends/You read the colums and follow the bands”. Ik schrok me rot toen ik het hoorde.

In ‘Aunty Mo’ Rag’ steelt de tingeltangel piano van Trey Johnson himself de show en op de sfeervolle afsluiter ‘Bombs’ wordt de banjo opnieuw bovengehaald, maar nu wordt hij betokkeld door Don Cento. Het op een bevende gitaar naar en climax toegroeiende ‘Salt Of The Earth’ is ook blockbuster van een song, maar Trey Johnson moet hier wel alles uit de kast halen om vocaal niet ten onder te gaan.
Maar verder geen kwaad woord over deze uitstekende americana plaat.

Ivan Van Belleghem (4)

Label: Idol Records
Nr.: IR O85
Distr.: Idol Records
Promotion: www.hemifran.com
Website: www.treyjohnsonmusic.com
Review placed on: 22/12/2010

Info: treyjohnsonmusic.com

Artist: Trey Johnson
Album: Where the East Ends
Grade: B+
Label: Idol Records

There are no easy slots for Dallas singer-songwriter Trey Johnson. And that’s precisely his charm. The former Sorta frontman travels through brass-fueled Dixieland jazz, punk rock, jubilant indie pop, R&B, ragtime and banjo-fortified country on his second solo CD. In 35 minutes, no less. His deep lyrics are here, of course, especially on the chilling closing number, “Bombs.” Particularly good are the soulful “A Long Time” and the raucous “Young & Dumb.”

Purchase on Amazon

Trey Johnson’s future sound was predicted on his former band’s final release. Sorta’s last album contained the song “Poor Little Child,” a poppy, light-hearted jaunt right in the middle of the band’s darkest and heaviest moments on record. When Johnson started his solo career, that lighthearted musical approach followed.

Johnson’s new album, Where The East Ends, picks up where his solo debut, Mount Pelee, left off: with a bouncy piano. Johnson’s solo work is decidedly more pop-oriented than his previous band and is much more diverse stylistically. “Born & Raised” and “Call Anytime” have vibrant horns and keyboards that range from Dixieland to classic R&B. “Kentucky” evokes classic country with its picked banjo and throaty background vocals. “Auntie Mo’ Rag” is a classic Scott Joplin-style piano rag. “Rain” suggests mid-period Beatles (but not the Beatles song “Rain”), and a Dylan-esque organ seems to be lurking behind every corner on the more straight-forward songs like “A Long Time” and “Wear You Down.”

The upbeat nature of the music on Where The East Ends is at stark contrast with the lyrics, though. All of Johnson’s common themes are present: daddy issues, missing mommas, doubting relationships, and struggles with general dissatisfaction. On “A Long Time,” Johnson sings, “I’ve been lucky my whole life/Got more than any man ever needed/Why am I still so unsatisfied.” Johnson borders on becoming just another whiny artist airing out his journal for public consumption, but it goes beyond that. He actually hits something universal, expressing the deepest, darkest thoughts we try to convince ourselves don’t exist in our own minds, if for no other reason than the fact that we have to get on with our lives.

Take “Bombs,” where he focuses on recent terror attacks to highlight the modern dangers closer to home:

One goes off on an airplane
One goes off in a building
One goes off on a train line
One goes off on a bus
Isn’t it comforting to know that you’ll always be afraid?
Isn’t it comforting to know that you’ll never feel safe?

It’s not negative just to be negative. The thin veneer of our security is something we all take for granted, but it’s something that unifies us. Whether Johnson is being sarcastic or asking his listeners to embrace the macabre reality of our vulnerabilities, his point still rings true.

As might be expected, Where The East Ends is a more difficult listen than it sounds on the surface. But, surprisingly, it all works. Johnson’s music always required a few spins before it opened up for the listener, and this album is no different. Upon multiple listens, the back-and-forths between styles smooth out and the experience with Where The East Ends becomes more adventurous instead of disjointed. Johnson might have left his straightforward rock past behind, but his music is as strong as ever.